Film: Hamnet

Sommige films vertellen een verhaal. Andere laten je voelen waar een verhaal vandaan kan komen.
Hamnet hoort bij die tweede soort. De film gaat niet in de eerste plaats over Shakespeare, over theater of over de beroemde schrijver die hij later zou worden. Het gaat over iets veel menselijkers: wat er gebeurt als iemand van wie je houdt plotseling wegvalt. Over verdriet, over de stilte die daarna ontstaat en over de vraag of zo’n verlies ooit in woorden te vangen is.

Hamnet, de elfjarige zoon van William Shakespeare, stierf in 1596. Historisch gezien weten we maar weinig over hem. Zijn naam en zijn sterfdatum zijn bewaard gebleven, maar verder is hij vooral een voetnoot in de geschiedenis.

De schrijfster Maggie O’Farrell stelde zich in haar roman Hamnet een andere vraag: wat als we niet Shakespeare, maar zijn gezin en vooral het verlies van Hamnet als uitgangspunt nemen? Wat doet zo’n verlies met een moeder, een vader en een gezin?

De film volgt die gedachte. We zien geen eenvoudig verhaal waarin verdriet eerst groot is en daarna netjes wordt afgesloten. Rouw heeft geen duidelijk begin en einde. Soms lijkt het leven gewoon door te gaan, en soms komt het verdriet ineens weer terug. In kleine momenten, in herinneringen, in stilte.

Juist daarom past Hamnet bij De Week vol Herinnering. Herinneren betekent niet alleen terugdenken aan iemand die er niet meer is. Het betekent ook leven met wat iemand heeft achtergelaten: een herinnering, een gemis, een verhaal.

Hamnet laat zien dat uit verdriet soms iets nieuws kan ontstaan. Niet omdat verdriet een bedoeling heeft, of omdat het uiteindelijk ‘goed’ moet komen, maar omdat mensen proberen verder te leven met wat niet meer terugkomt.